Monika Ekiert - Jezusek – wystawa fotografii kreacyjnej.

Monika Ekiert - Jezusek - plastyczka, absolwentka pedagogiki artystycznej na Uniwersytecie Śląskim w Cieszynie. Mieszka w Węgorzewie. Pierwszy aparat fotograficzny otrzymała od ojca w wieku 16 lat. Wtedy poznała pracę w ciemni. Kilka lat temu, kiedy pojawiła się fotografia cyfrowa, a wraz z nią nieograniczone możliwości ingerencji w obraz, odkryła nowe możliwości kreacji, nowe sposoby wyrażenia siebie. Okazało się, że pasje malarską i fotograficzną można połączyć w spójną całość, stworzyć barwny świat, jak gdyby z płótna, czy teatru.

Monika Ekiert - Jezusek w swoich fotografiach tworzy wystylizowane przestrzenie, w których umieszcza wykreowane przez siebie postacie. Opowiada historie poprzez serie zdjęć. Bohaterkami jej obrazów są najczęściej kobiety i przemiany jakie się w nich dokonują oraz towarzyszące temu emocje. Monika mówi o sobie: „Tworzenie obrazów przy pomocy fotografii jest moją pasją. Długo poszukiwałam odpowiedniej formy dla wyrażenia interesujących mnie treści. Obraz fotograficzny jest sposobem, który najbardziej mi odpowiada. Człowiek i świat jego wewnętrznych przeżyć jest dla mnie niewyczerpanym źródłem inspiracji.”

Fotografie Moniki są niepowtarzalne i na długo pozostają w pamięci. Wystawa jest premierowo przygotowana specjalnie na DSW w 2009.

Autorka jest laureatką Ogólnopolskiego Konkursu Fotograficznego „Człowiek obok mnie” organizowanego przez BOK w 2008 r.

Wystawa „Zaraz wracam” – Rynek Kościuszki – Plac przy Ratuszu.

W większości świata istniejemy[?] przez nieobecność. Ma ona różne przyczyny i skutki. Pytanie brzmi: jacy jesteśmy potrzebni i czy w ogóle?

Zaraz wracam - monodram własny, na motywach i w ramach sztuki ikonolingwistycznej nazywanej między innymi „komiksem". Realizacja : Centrala

www.centrala.org.pl

Białostoczanie na DSW

„Słowacki’09” - wystawa fotografii Konrada Adama Mickiewicza.

Fotografie teatralne „Słowacki’09” to propozycja współczesnego odczytania romantycznej poezji i przełożenia jej na język obrazów. Inspiracją był spektakl „Beniowski” zrealizowany w Teatrze Dramatycznym im. im. Aleksandra Węgierki. Prezentowane na wystawie zdjęcia są autorską próbą zdystansowania się wobec romantyzmu, Słowackiego i samego tytułowego bohatera poematu. Cykl 15 zdjęć Konrada Adama Mickiewicza ma charakter zabawnej gry, anegdoty, żartobliwej prowokacji. Twórca przewrotnie miesza style, konwencje i epoki. Nie rejestruje spektaklu, nie przenosi inscenizacji teatralnej na fotografie. Nawiązując dialog teraźniejszości z przeszłością, kreuje nową rzeczywistość i opowiada własnym językiem fragment współczesnej historii Beniowskiego.

Wernisaż z teatralnymi niespodziankami przygotowany przez Teatr Dramatyczny oraz Wydział Architektury Politechniki Białostockiej

Wystawa TINY OELKER (Hamburg/Niemcy)

Tina Oelker niemiecka malarka, urodziła się 7 grudnia 1973r. w Westfalii. Obecnie żyje i pracuje w Hamburgu. Na początku swojej kariery artystycznej studiowała w jej rodzinnym mieście Hamm. Tam spotkała awangardowego włoskiego artystę, Federico Schiaffino, który zafascynowany jej pracami, zaprosił ją do wzięcia udziału w wystawie w Portofino. Po ukończeniu studiów w 1994r. Przeprowadziła się do Nowego Jorku, gdzie kontynuowała studia na School of Visual Art. Po powrocie do Niemiec zaczęła organizować wystawy oraz performance z malowaniem na żywo. W tym czasie stała się już jedną z bardziej znanych artystów i kuratorów w Hamburgu. Od 2004 skoncentrowała się na malowaniu. Najnowszy projekt artystki to „1000 Zajęcy – kolekcja limitowna” w skład której wchodzą kolaże fotografii z malarskim motywami łowieckimi. Jej wielkoformatowe obrazy olejne (200 x 200 cm) oddają niezwykle sugestywnie gwałtowne i porywcze emocje, prowokując także głębokie emocje odbiorców.

Niemiecka krytyk sztuki, Beate Naß, powiedziała podczas wernisażu Tiny Oelker w 2007r.: „Jej malarstwo jest niezwykle witalne, to proces pasji malarskiej pomiędzy śmiechem i łzami.” Od 2008 r. Tina pracuje wraz Manuelem Klein, wokalistą i aktorem nad produkcją filmów krótkometrażowych, dają one pojęcie o stylu reżyserii Tiny, są pełne energii i humoru, połączonego z wizjami polowań, dzikich zwierząt, erotyzmu, narodzin i śmierci.

www.tinaoelker.com

Plenerowy pokaz archiwalnego niemieckiego filmu Oczy Mumii Ma
Muzyka na żywo zespół Tempfolder

„Oczy Mumii Ma" (Die Augen der Mumie Ma)
reż.: Ernst Lubitsch; scen.: Hanns Kräly, Emil Rameau; zdj.: Alfred Hansen; wyk.: Pola Negri, Emil Jannings, Harry Liedtke, Max Laurence i inni. prod.: Projektions-AG „Union", Berlin, Niemcy 1918

Gdy powstawał ten film, Pola Negri nie przypuszczała, że będzie kiedyś w przyszłości słynną Polą Negri, Emil Jannings, że będzie kiedyś wielkim Emilem Janningsem, a Ernst Lubitsch ze przez kilkadziesiąt lat stanie się w historii kinematografii jednym z najwybitniejszych reżyserów. Ich wspólne dzieło z 1918 roku ma niezwykle skomplikowaną akcję rozgrywającą się na pograniczu dwóch światów - rzeczywistego i ponadrzeczywistego. Miejsca wydarzeń zmieniają się z wielką łatwością. To jesteśmy w Egipcie, to przenosimy się do Europy, raz wchodzimy do groty grobowej, to znów bawimy się na luksusowym dansingu. Emil Jannings gra w filmie złowieszczego Egipcjanina, postać specjalnie nieokreśloną, bo podążającą jak przeznaczenie, jak los za tytułową Ma (wielki sukces Poli Negri).

Tempfolder

Jeden z najoryginalniejszych polskich zespołów, tworzą instrumentalne impresje, w których żarliwe jazzowe pasaże dęciaków wybrzmiewają barwnym echem w chłodnej elektronicznej poświacie. W swojej muzyce spajają różne światy - godzą starą, pełną elegancji szkołę komponowania i "barbarzyńskie" myślenie współczesnych producentów elektronicznych i hiphopowych... Pytani o swych ulubionych wykonawców wymienią Radiohead oraz Shellac, Tortoise i Snoop Dogga, a także berlińskich mistrzów sub-dubu z Chain Reaction czy konstruktywistów z Warp Records, w końcu dekadenckiego Jimiego Tenora i King Crimson.

www.myspace.com/tempfolder

Pokaz videoklipów The Work of Director: Anton Corbijn

Anton Corbijn - fotograf i reżyser, jeden z najsłynniejszych twórców portretów gwiazd muzyki oraz videoklipów. Przez ponad 10 lat odpowiadał za oficjalny wizerunek zespołu U2 i za okładki ich płyt. Posiada bardzo wyrazisty styl, w którym unika sztuczek i efektów specjalnych, preferując surowe, najczęściej czarno-białe kadry. W swoich pracach stawia na proste pomysły wydobywające emocje zawarte w piosenkach i osobowości artystów. Podczas pokazu będzie można zobaczyć teledyski m.in. takich gwiazd jak: Depeche Mode, Nirvana, U2, Joy Division, Metallica. Kojarzony z ruchem post-punkowym, w 2008r. wyreżyserował doskonale przyjęty pełnometrażowy film „Control", opowiadający historię Iana Curtisa, nieżyjącego frontmana kultowej grupy Joy Division.

www.corbijn.co.uk

Koncert Hexstatic ( Londyn / Ninja Tune) + Dtekk, Edemski Live! (audiosfera.net) vs. Kwik Elektryk, Auricom (ebm junglist)

Hexstatic to pochodzący z Anglii Robin Brunson, który specjalizuje się w „audiowisualnym electro". Projekt założyli w 1997 podczas pracy w Channel Five Robin Brunson i Stuart Warren Hill. Wkrótce doszło do współpracy z Coldcut przy Natural Rhythms Trilogy, na którym pojawił się znakomity singiel Timber. Każde wydawnictwo jest kombinacją CD i DVD (część utworów posiada trójwymiarową oprawę, a do płyt z nimi załączane były okulary 3D). Hexstatic odegrał znaczącą rolę przy projektowaniu VJskiego sprzętu equipment (Pioneer DVJ-X1 professional DVD player).

Sztuka Hexstatic przekracza wiele granic, stąd też mnóstwo występów w zróżnicowanych miejscach: galeriach, kinach, klubach. Hexstatic m.in. stworzył wizualną stronę David Byrne (Talking Heads) w 1998 na Lisbon Expo, a także pierwszego na świecie gigu live AV w Guggenheim w Bilbao oraz w Pompidou Centre. Miksował wizualnie obrazami na olbrzymim ekranie przy rzece Tamizie w Londynie podczas Thames Festival. Występował podczas Electraglide raves w Japonii dla 10,000 ludzi jak również dla kilkudziesięciu, organizując w ramach promocji swojego singla tzw. „guerrilla gigs".

Ten legendarny projekt od dawna dostarcza ekscytujących wrażeń zarówno od strony muzycznej jak i wizualnej (znakomite animacje, klipy, kipiące od fantastycznych pomysłów). Jest jednym z filarów znanej ze znakomitych wydawnictw, prestiżowej, brytyjskiej oficyny Ninja Tune. Podczas koncertów muzyka doskonale współgra z towarzyszącym jej obrazem. Hexstatic rządzi niepodzielnie w królestwie audio i wisualu. Sexy funky brzmienie, kapitalne bity, taneczny drive i poczucie humoru - Hexstatic nie ma sobie równych.

Planowany na 22 maja koncert to pierwszy występ w Białymstoku i w ogóle w całej wschodniej części naszego kraju, artysty tej klasy z tak szanowanej na świeci wytwórni jaką jest Ninja Tune. Przygotujcie się na niesamowitą i szaloną eksplozję funk’n’vision! Będzie to jedno z najważniejszych audiowizualnych wydarzeń roku w Polsce! Dla fanów elektronicznej muzyki oraz wizualnego szaleństwa po prostu mus!

Audiosfera – Agencja Audiosfera.net jest swoistego rodzaju grupą reakcji artystycznej, której główny cel to organizacja imprez tanecznych i promocja nowoczesnej muzyki elektronicznej ale też etyka zabawy. Organizują imprezy taneczne, performanse i nietypowe happeningi. Agencja skupia jednostki i grupy chętne do działania. Ludzi o różnych zawodach i zainteresowaniach, talentach i pasjach, którzy chcą pokazać co potrafią.

„Multipoezja” jest Rewolucją Poetycką stworzoną przez Michała Zabłockiego z Krakowa.

Ma na celu eksplorację nowych sposobów funkcjonowania poezji we współczesnym świecie. Do jego osiągnięcia używa się niestandardowych technik przekazu, jak np. multimedia. W Białymstoku mamy już znaczące doświadczenie w propagowaniu „Multipoezji”: przez tydzień świeciliśmy wiersze na ścianie budynku, pisaliśmy wspólny wiersz w lokalnej gazecie, w jednym momencie licealiści pisali wiersz w Internecie a także wielokrotnie tapowaliśmy wiersze chodnikowe w centrum naszego miasta. Poeta M. Zabłocki napisał wiersz podczas koncertu i wylicytował go pewnej białostoczance w klubie Fama BOK, również w tym miejscu wyśpiewane zostały jego nowe wiersze.

Szukajcie wiersza:
TEN WIERSZ JEST STARY
A KOBIETY MŁODE
PRAWDZIWA POEZJA
NA KAŻDĄ POGODĘ

przed kinem Forum, klubem Fama, księgarniami Akcent...

Essa. East Side Street Art

Essa to projekt z dziedziny street-artu. W tym roku jego skutkiem będzie przekształcenie ściany budynku Ligi Obrony Kraju przy alei Piłsudskiego 25 w galerię graffiti. Można będzie zobaczyć prace wykonane w różnych technikach – łączy je jedynie graffiti. Zaproszeni goście reprezentują najlepsze style w skali Polskiej, jak również Europejskiej. Zaproszenie na tegoroczną ESSĘ przyjęli goście z Madrytu, Berlina, Piestan, Bratysławy, Trencina, Katowic, Siemiatycz a także artyści z Białegostoku.

L. Stadt

Elektryzują publiczność nietypowymi kombinacjami dźwiękowymi i mocnym brzmieniem, a także dobrymi tekstami i przeszywającym wokalem. Na otwarcie Festiwalu OPEN'ER 2008 L.Stadt oglądało ponad 3 tys. osób a odbiór przez publikę był niesamowity. Od premiery debiutanckiej płyty w 2008, zagrali ponad 100 koncertów w Polsce, Niemczech, Francji, Anglii, Chorwacji i Serbii, oraz na festiwalach Wembley London Live , Off-Festival, Heineken Open’er, AixProvance Class-Rock, Festiwal Dialogu Czterech Kultur oraz Wroclaw Non Stop. Muzyka zespołu zagościła w teatrze w spektaklu „Yotam” na scenie łódzkiego Teatru Nowego oraz w kinie w filmie „Aleja Gówniarzy” (premiera kwiecień 2007). Zespołowi patronują radiowa Trojka, Eska Rock, Gazeta.pl, portal infomuzyka.pl oraz myspace.com. Czytelnicy magazynu „Teraz Rock” wybrali zespół jako jeden z najważniejszych debiutantów 2008 roku.

Występują: Łukasz Lach, Adam Lewartowski, Radek Bolewski, Andrzej Sieczkowski.

www.lstadt.com
http://www.myspace.com/lstadt

WRO 09 in Tour (Wrocław) - premiera

Projekt WRO in Tour prezentując nagrodzone i najciekawsze z prac konkursowych kolejnych edycji Biennale WRO w serii projekcji i wykładów w Polsce i na świecie, to naturalne przedłużenie festiwalu. Program WRO 09 in Tour w wyborze dyrektora artystycznego Biennale, Piotra Krajewskiego, ukazuje strategie artystyczne dominujące w ostatnich latach, style i nurty pojawiające się w najnowszej sztuce mediów oraz pozwala ujrzeć poszczególne dzieła tak we wzajemnych relacjach, jak i jako elementy przestrzeni współczesności kreowanej wchłoniętymi przez sztukę narzędziami komunikacji.

www.wrocenter.pl

Mapka dojazdowa do DrezynOFFni:

Pokaż DrezynOFFnię na większej mapie

Pokaz filmowy Niemiecki Videoart

Założony w 1989 roku, krótko przed upadkiem muru berlińskiego, Filmfest Dresden urósł do rangi jednego z największych festiwali filmów krótkometrażowych w Europie. Festiwal, który z początku prezentował zakazane i rzadko pokazywane filmy, przerodził się w połowie lat 90-tch w festiwal krótkich form animowanych i aktorskich. Od tamtej pory Filmfest Dresden jest jednym z najbardziej prestiżowych oraz najlepiej dotowanych festiwali filmów krótkometrażowych. W tym roku liczba zgłoszeń znów została pobita, z 75 krajów zostało nadesłanych 2.136 filmów. Oprócz programów konkursowych składających się z filmów ubiegających się o nagrodę Złotego Jeźdźca, każdego roku prezentowany jest szereg programów tematycznych i pozakonkursowych. Jednym z tradycyjnych bloków festiwalu jest videoart. Filmfest Dresden ma przyjemność po raz kolejny zaprezentować, specjalnie przygotowany na XXIV DSW w Białymstoku, program powstały z filmów pokazanych na tegorocznym festiwalu.

Optical Percussion - 2008, 5 min., Rez. Gerd Gockell
W roku 1937 Oskar Fischinger i John Cage spotkali się, aby zrealizowac projekt filmowy z muzyką Cage’a. Projekt nigdy nie został ukończony, ale pomysły Fischingera wywarły ogromny wpływ na późniejsze prace Cage’a. Film „Optical Percussion“ jest próbą rekonstrukcji pierwotnego projektu dwóch artystów.

Rome by Night - 2008, 4 min., Rez. Nadine Poulain
Podróż po ludzkim ciele oraz poza nie. Melodia, która zdaje się wciąż powtarzać. Obraz i dźwięk – czerń i cisza. Nic nie jest tym, czym się wydaje.

Patience of the Memory - 2007, 6 min., Rez. Vuk Jevremovic
Pamięć Drezna, miasta najczęściej uwiecznianego na obrazach w zeszłym stuleciu ale również najbardziej zniszczonego.

Bergen - Mar del Plata - 2008, 13 min., Rez. Nadine Poulain
Film Bergen – Mar del Plata próbuje pokazać tajemniczego ducha z niemieckiej łodzi podwodnej U977.

3:39 of Joy - 2008, 4 min., Rez. Tobias Frühmorgen
+++ 3:59 minut +++ Oda do Radości +++ i szczęśliwy komputer piszący wiersz +++

Infinite Trajectory - 2005, 12 min., Rez. Christin Bolewski
„Infinte Trajectory“ jest audiowizualnym esejem zainspirowanym tekstem Jeana Baudrillarda o społeczeństwie postmodernistycznym.

1 km Zürich Hardbrücke - 2007, 4 min., Rez. Luc Gut
Film o rytmie ruchu drogowego w Zürichu.

Miss Entropy - 2008, 14 min., Rez. Lucas Vossoughi, Artur Golczewski
W laboratorium filzyk szuka prawdy i porządku. Jednak podczas nocnej zmiany śni o pięknej kobiecie.

Aanaatt - 2008, 5 min., Rez. Max Hattler
Zmieniające się formy analogowego futuryzmu.

Frequency Morphogonesis - 2007, 5 min., Rez. Onni Pohl
Za sprawą częstotliwości z cieczy rodzi się humanoidalna istota. Stworzenie zaczyna tańczyć i rozlewać swoje krople w około.

A Taste of Honey - 2007, 10 min., Rez. Simon Rittmeier
Kuba, 49 lat po rewolucji: cicho tańczące pary, morze szepcze słowa wolności, które wciąż pozostają w myślach. Gesty rytuały, samotność.

www.filmfest-dresden.de

W tym roku podczas DSW proponujemy ten sam dramat Samuela Becketta „Ostatnia taśma Krappa”, najpierw w formie słuchowiska – Teatru Polskiego Radia (w roli Krappa - K. Gosztyła), a następnego dnia jako Teatr Telewizji (Krapp - T. Łomnicki). Sytuacja ta jest prowokacją intelektualną i mamy nadzieje spowoduje interesujące spostrzeżenia.

„… Tylko słowo nazywające w pełen dramatycznego napięcia sposób nasze emocje, tylko ów akt nazywania naszych odczuć, urazów, pożądań, pragnień pozwala dotrzeć do głębi ludzkiej psyche…”.
za: Krzysztof Zalewski, Dyrektor Teatru PR.

Teatr Polskiego Radia rozpoczął działalność w 1925 roku Warszawianką Stanisława Wyspiańskiego. Od samego początku wykorzystywał efekty akustyczne, stanowiące drugi- obok słowa- komponent sztuki radiowej. Ówczesne możliwości techniczne były o wiele skromniejsze od tych, którymi dysponujemy dzisiaj. Pojawiały się takie dźwięki jak: pocieranie szczotkami ryżowymi o meble, wybijanie rytmu o kolana. Wkrótce zaczęto stosować więcej niż jeden mikrofon, muzykę, chór, orkiestrę, kilka planów: studia i plenery. Dzięki temu uzyskano wieloplanowość akustyczną. I tak latami następował rozwój tego, co zwykło się nazywać polską szkołą słuchowiska.

„Ostatnia taśma Krappa”
Ostania emisja: 2008-11-02 godz. 18:00 Program 2 PR
Autor: Samuel Beckett
Autor przekładu: Krystyna Cękalska i Kazimierz Błahij, Reżyseria:Janusz Kukuła, Realizacja: Andrzej Brzoska, Obsada: Krzysztof Gosztyła

„Ostatnia taśma” to sztuka przedstawiająca zdziwaczałego starca Krappa, który co roku - w dniu swoich urodzin, poddaje się rytuałowi nagrywania na taśmę magnetofonową relacji z ostatnich wydarzeń i refleksji na temat minionego czasu. Ten swoisty obrzęd polega na wysłuchaniu przypadkiem wybranego starego rocznika taśmy, prezentującego ówczesny światopogląd mężczyzny, następnie na przypomnieniu i zrelacjonowaniu tego, co wysłuchał i wreszcie na ustosunkowaniu się do tego, na ocenie dawnych przekonań z perspektywy teraźniejszości. To dramat dwoistość natury ludzkiej. Krapp uległby fascynacji naturą, ale jego intelektualna świadomość okiełzała niebezpieczny aspekt natury, czyli namiętność. W wirtuozerski sposób ukazał to Krzysztof Gosztyła, wsparty niebanalną muzyką dźwięków, która nietuzinkowo zaskakuje, intryguje i narkotycznie wchłania słuchacza.

Janusz Kukuła od 1986 r. reżyser i wieloletni dyrektor Teatru Polskiego Słuchowiska w Jego reżyserii reprezentowały radiofonię polską na międzynarodowych festiwalach sztuki radiowej (1993 – Berlin, 1994 – Moskwa, 1995 – Bolonia). Autor wielu nagród, m.in.: za: „Cyrk odjechał, lwy zostały” A. Mularczyka (prezentowane na DSW) - laureat Prix Italia ‘96, za: „Ostatnia taśma Krappa” S. Becketta - I Krajowym Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej – „Dwa Teatry – Sopot 2001”, za: „Dziesięć pięter” C. Harasimowicza (prezentowane podczas DSW) - laureat Grand Prix „Dwa Teatry – Sopot 2002”. Reżyserował spektakle multimedialne w Studiu im. W. Lutosławskiego: W 2000 r. wyreżyserował „Centurion. Opowieść o Krzyżu” w Teatrze Ateneum – Scena 61. Wydał powieść „Miłość to znaczy” i tomik poezji „Miesiące” (prezentowany na Muzyce i Słowo w Białymstoku 2009). Jest laureatem Złotego Mikrofonu.

www.polskieradio.pl/teatr/

Warsztaty "Taniec - energia ciała i wyobraźni"

Prowadzenie: Anna Żak - Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej

Warsztaty skierowane są przede wszystkim do nauczycieli, terapeutów zajęciowych, pracowników domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych, nauczycieli, pedagogów, psychologów, instruktorów domów kultury, pracowników świetlic, przedszkoli i studentów.

Taniec współczesny to indywidualność człowieka wprawiona w ruch poprzez naturalny psycho-fizyczny przepływ energii. Za pomocą wszechstronnych technik świadomie pobudzamy nasz potencjał, kształtując obrazy w dowolnej przestrzeni. Warsztaty „taniec - energia ciała i wyobraźni” są nastawione na wydobycie potencjału twórczego tkwiącego w każdym człowieku. Ważna jest jednak nie konkretna technika, ale dynamika i plastyka ruchu, swobodne operowanie ciężarem ciała, przepływem impulsów. Poprzez aktywne, świadome i twórcze różnicowanie dla ruchu poziomów i kierunków w przestrzeni i ustalenie centrum ciała trwa nieustanna praca nad stabilnością i umiejętnością rozluźniania napięć mięśniowych oraz dysponowania energią własną. Zgodnie ze słowami Isadory Dunkan: „Każdy ruch taneczny istnieje w naturze”.

Przygotowano autorski program zajęć poprzez różnorodne zabawy ruchowe i interakcyjne doskonale rozwijające wyobraźnię nie tylko ruchową i samoświadomość ciała. Improwizacje dadzą możliwość pokonania oporów psychicznych i fizycznych, poczucia własnej wartości. „Podczas zajęć pozwalamy, aby ruch jako nieodzowna potrzeba ciała i ducha po prostu się wyzwalał...”

Anna Żak - tancerka, choreograf, pedagog, nauczyciel tańca współczesnego. Tancerka i organizator wydarzeń artystycznych i edukacyjnych Lubelskiego Teatru Tańca, pedagog tańca, od 2005 roku kierownik artystyczny, instruktor i choreograf Grupy Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej. W latach 1993-2001 tancerka Grupy Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej, gdzie kreowała postaci w nagradzanych choreografiach Hanny Strzemieckiej m.in. "Głosy", "Puste ulice", "Zdani na siebie", "Godziny, lata..." Od lat jest jurorem młodzieżowych i dziecięcych festiwali tanecznych i teatralnych oraz prowadzi warsztaty z dziedziny tańca współczesnego dla nauczycieli wychowania fizycznego i instruktorów oraz dla zespołów dziecięcych i młodzieżowych m.in. na Podyplomowych Studiach - Artystyczne Formy Aktywności Ruchowej, na Konferencji Naukowej „Człowiek wobec problemów współczesności", na Konferencji Szkoleniowej „Taniec jako zabawa i forma rozwoju psychomotorycznego". Współtworzy organizacyjnie Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca.

Maria Peszek - Maria Awaria

Nowy projekt Marii Peszek (MiastoMania gościła na DSW‘2006) powstawał pod roboczym tytułem „hedonia” od gr. Hedone – przyjemność. Jest to pomysł na wyrażenie kochania i kochania się, bo zdaniem artystki język, jakim posługuje się popkultura mówiąc o tak ważnych sprawach jest niewystarczający. Dlatego postanowiła go odczarować i w otwarty, bezpośredni sposób werbalizuje swoje emocje, pragnienia i czułość. Maria Awaria bawi się słowem. Sporo tu humoru, przenikliwych obserwacji i przede wszystkim dystansu do siebie i otaczającego świata.

Projekt ma dwa oblicza: jako książka „Maria Awaria – Bezwstydnik” i płyta „Maria Awaria”– są to niezależne byty ale wzajemnie uzupełniają się.

„Ostatnia taśma” - Samuel Beckett

Reżyseria: Antoni Libera
Realizacja TV: Dariusz Pawelec
Obsada: Tadeusz Łomnicki
Rok produkcji: 1989

Dotychczas prezentowaliśmy na DSW absolutne nowości teatru telewizji, zwykle wyprodukowane w ubiegłorocznym sezonie. Tegoroczne nawiązanie do jakby „klasyki” dramatu ma uświadomić, że sztuka współczesna nie istnieje bez korzeni…

W 1989 roku Antoni Libera zdecydował się utrwalić na taśmie telewizyjnej, zaprezentowany cztery lata wcześniej w Teatrze Studio w Warszawie monodram Samuela Becketta pt. „Ostatnia taśma Krappa”. Ta telewizyjna inicjatywa reżysera zasługuje na szerokie uznanie ze strony tych pokoleń widzów, które nie miały możliwości zobaczenia na scenie Tadeusza Łomnickiego. A ten, jako Krapp w dramacie Becketta, stworzył kreację nie do przecenienia.

Dramat ukazuje sporządzanie czegoś w rodzaju testamentu, realizowane w klimacie ogromnego, wręcz niezdrowego, dystansu do samego siebie. Ten coroczny rytuał odsłuchiwania taśmy i komentowanie utrwalonych na niej własnych przemyśleń Tadeusz Łomnicki uczynił majstersztykiem etiudy aktorskiej. Gra On za pomocą doskonale wypracowanego ruchu, gestu, mimiki, pochrapuje, stęka, mruczy, rzęzi, prycha, chichocze, ironizuje i przedrzeźnia własne postawy i decyzje, a do tego jeszcze pozostaje rozciągnięty w nienaturalnej pozycji. Krapp nie godzi się na dualistyczną budowę człowieka, będącego w ustawicznym wewnętrznym rozdarciu duszy i ciała - tego, co wzniosłe, piękne, idealne, co obrazuje sztuka i tego, co oparte na biologii, niezdarne, ale tak potrzebne człowiekowi - miłość.
Na podstawie: Magdalena Osińska, Dziennik Teatralny.

Antoni Libera, ur. w 1949 r., reżyser, tłumacz, krytyk literacki, prozaik. Od lat zajmuje się twórczością Samuela Becketta, tłumacząc ją na język polski i wystawiając w teatrze. Uważany za najznakomitszego „beckettologa”, przez samego Becketta nazywany swoim „ambasadorem w Europie Wschodniej”. Przełożył, opracował krytycznie i wydał wszystkie dzieła dramatyczne tego pisarza, część jego utworów prozą oraz eseje i wiersze. W Polsce sztuki Becketta realizował głównie w teatrach w Warszawie i w Teatrze Telewizji. Dramaty Becketta wystawiał też w oryginale, m.in. na deskach teatrów w Londynie, Dublinie, Nowym Jorku i Melbourne. Poza tym tłumacz poezji Hölderlina, Antygony Sofoklesa, Salome Oscara Wilde’a, a także librett operowych. Autor powieści Madame (1998) nominowanej do nagrody Literackiej Nike. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Oryginalny tytuł:
La derniere bande/Krapp's Last Tape

„Stolik” - Projekt zespołu Karbido

Szmeroszepty klonowe, czyli partytura na czterech panów i stół.

„Stolik” zespołu Karbido to projekt muzyczno-teatralny, absolutna światowa awangarda instrumentalna, to dowód na to, że w muzyce ograniczać nas może wyłącznie nasza wyobraźnia.Przestrzeń, w której spotykają się muzycy Karbido zawężona została do jednego przedziwnego instrumentu, jakim jest drewniany stół - specjalnie wykonany obiekt muzyczny, wyposażony w aparaturę wychwytującą najmniejszą amplitudę drgań. Każdy z grających transponuje na stół partie wykonane dotąd na zwykłym instrumencie. Ów swoisty teatr dźwięku jest niezwykłą, psychologiczną i pełną kulturowych odniesień opowieścią „Siedzącego przy stole” Paula Cezanne.

„Stolik” powstał jako jednorazowe przedsięwzięcie na 27 Przeglądzie Piosenki Aktorskiej w ramach nowo powstałego nurtu OFF, gdzie otrzymał Grand Prix Off. Innowacyjność i oryginalność tego projektu sprawiła, że zespół wyruszył ze „Stolikiem” w trasę, wzbudzając olbrzymie zainteresowanie nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Karbido koncertowało m.in. w Wlk. Brytanii, Francji, Irlandii, Hiszpanii, Izraelu, na Białorusi i w Hong Kongu.

Występują: Paweł Czepułkowski, Igor Gawlikowski, Michał Litwiniec, maot (wł. Marek Otwinowski).
Akustyk: Jacek Fedorowicz
Światło: Tomasz Sikora

Parada Teatralna - „Trzy okresy życia kobiety i Śmierć”.

Na zamówienie festiwalu DSW przygotowana została widowiskowa PARADA TEATRALNA. To zmysłowe widowisko jest barwnym korowodem postaci przemieszczającym się spod Kina Forum, ulicą Legionową na plac przed Teatrem Dramatycznym im. Al. Węgierki. Ucharakteryzowani szczudlarze, tancerze, aktorzy, wolontariusze - wszyscy tańczą do żywej muzyki granej przez perkusistów na 200 litrowych, metalowych bekach. Całość owiana dymami, flarami. Tancerze i aktorzy nawiązują kontakt z widzami, animują wspólny taniec. Po półgodzinnym przemarszu, uczestnicy Parady znajdą się w punkcie finałowym: tutaj zainscenizowany zostanie obraz Hansa Baldunga „Trzy okresy życia kobiety i Śmierć” – niemieckiego malarza z XVI wieku.Po przeciwnej stronie kompozycji obrazu, znany krakowski muzyk Piotr Kuba Kubowicz wraz z zespołem muzycznym i Chórem Politechniki Białostockiej pod dyr. Violetty Miłkowskiej wyśpiewają finał.

W tak rozumianej Paradzie ukazana zostanie afirmacja życia z pomocą tańca i żywiołu ognia, finał natomiast stanowi refleksję na temat przemijania.

Z ciekawostek: na płycie placu przez teatrem rozłożymy 2 tony czerwonych jabłek.

Pomysł i realizacja - Jerzy Zoń - Teatr KTO – Kraków

www.teatrkto.pl

Europejska Noc Krótkiego Metrażu - Najzabawniejsze Niemieckie Filmy Krótkometrażowe, Filmy Krótkometrażowe z Rumunii, Słowacji, Bułgarii, Filmy z ASP w Poznaniu

Filmy krótkometrażowe to esencja współczesnego świata. Dlatego też Kino Forum funduje wyprawę po Europie w krótkometrażowym skrócie od Bałkanów, przez Niemcy po Wielkopolskę. Pokażemy co się dzieje na linii Sofia – Bratysława – Poznań. Różne spojrzenia na rzeczywistość w filmowych kadrach, rozmowy z twórcami przy kawie o 2 w nocy, odświeżająca umysły elektroniczna muzyka w przerwach. Zaprezentujemy Najzabawniejsze Niemieckie Filmy Krótkometrażowe czyli komedie, gatunek cieszący sie wśród publiczności największą popularnością. Program przedstawia wybór najciekawszych i najzabawniejszych niemieckich filmów przygotowany przez Filmfest Dresden.

Pokażemy set filmowy studentów i kolektywów filmowych z Bułgarii, będący krótkometrażową odpowiedzią na wyzwanie jakim jest obecna sytuacja i życie w Bułgarii, ale także portretem życia codziennego wraz z mnóstwem absurdów z nim związanych. Kolejna propozycja to zestaw filmowy z Rumunii przygotowany przez Timishort Film Festival. Wśród nich m.in. ‘Megatron’ Mariana Crisana, który zdobył Złotą Palmę dla filmu krótkometrażowego na CANNES FILM FESTIVAL 2008. Znakomite przyjęcie imprezy Absolut Slovak Krótkometrażowe Podróże Filmowe doprowadziło do kolejnej prezentacji krótkiego metrażu ze Słowacji. Pokażemy wybór filmów z Festiwalu Filmów Animowanych ANCA oraz różnorodne pod względem technicznym i estetycznym filmy studentów i absolwentów słowackich szkół artystycznych.

Na deser serwujemy produkcje z Polski - zestaw najlepszych animacji ASP w Poznaniu. Fantastyczne filmy i atmosfera, a także filmowi goście ze Słowacji, Rumunii, Niemiec i Bułgarii.

Wszystkie selekcje przygotowano specjalnie na Dni Sztuki Współczesnej w Białymstoku przy współpracy z:

www.revofilms.com
www.filmini.org
www.timishort.ro
www.filmfest-dresden.de
www.asp.poznan.pl
www.festanca.sk

Tomcat - 2005, 13 min., Rez. Tine Kluth
„Tomcat“ jest sfrustrowanym kotem, który nie ma nic przeciwko, jeżeli jakiś samochód przejedzie go i zakończy jego żywot. Jednak nie jest to jednak takie łatwe, koty mają przecież dziewięć żyć…

Apple & ei - 2007, 6 min., Rez. Ahmet Tas
Berlin. Cztery razy w tygodniu, osiem godzin dziennie tureccy imigranci śpiewają o „jabłkach i jajkach“

Tsuribashi - 2008, 4 min., Rez. Ulrike Schulz
Pewnego razu drogi dwóch podróżujących samurajów krzyżują się. Czy uda im się wyjść z tej konfrontacji z twarzą?

In the Name of God - 2008, 4 min., Rez. Julia Ocker
Dwóch czarnych ludzików rozmawia o życiu. Nagle przemawia do nich Bóg.

In Formatica - 2007, 9 min., Rez. Matthias Lang
Mieliście kiedyś wrażenie, że maszyny żyją swoim własnym życiem?

Our Wonderful Nature - 2008, 5 min., Rez. Tomer Eshed
Zwyczaje godowe ryjówek, jakich jeszcze nie widzieliście…

The bed-wetter - 2007, 5 min., Rez. Ingo Schiller, Stephan Müller
Dzień z życia Bernda, kolesia z wąsami i plecakiem pełnym przygód.

Post! - 2008, 13 min., Rez. Matthias Bruhn, Christian Asmussen
Gdzieś na końcu świata pewien listonosz podmienia listy, które powinien dostarczać, listami, które sam pisze. Mieszkańcy wioski nie mają nic przeciwko, jego szef ma...

„Ostatnia godzina” - Teatr KTO
na podstawie twórczości Lwa Tołstoja

Scenariusz i adaptacja tekstów Lwa Tołstoja: „Spowiedź”, „Listy”, „Dzienniki” oraz własne songi: Marian Janusz Kawałko

Muzyka: Piotr „Kuba” Kubowicz
Scenografia i kostiumy: Joanna Jaśko – Sroka
Reżyseria: Jerzy Zoń

Występują:
Lew Tołstoj - Piotr „Kuba” Kubowicz
Muzycy – Adam Mika, Andrzej Nowak, Michał Półtorak
Żałobnice - Aktorki Teatru KTO

Na kolejowej stacji, Asztapowo, Bóg dał Lwu Tołstojowi pustą ławkę w martwej poczekalni i ostatnią godzinę życia … dał mu też spokój wiedzy, że to godzina ostatnia. W samotności opowiada, nazywa, niegdysiejsze dni ... zmienia przeszłość. A wszystko pod doskonale obojętnie odmierzającym czas cyferblatem dworcowego zegara. Poznajemy jakieś łupiny dzieciństwa, ogryzki młodości kolebiącej się na nitce między babilońską rozpustą a zbrodnią. Jesteśmy świadkami spowiedzi człowieka całe życie rozdartego, kulawo poszukującego Boga i wątpiącego, zuchwałego. W jego stygnącej głowie, w pamięci majaczą ślady otaczających go w życiu kobiet: babek położnych, nianiek, ekonomek i nigdy nie zawodzących cór Koryntu. W mówieniu Kubowicza często bywa tak, jakby któraś finalna samogłoska nie chciała się skończyć. Trwa uparcie, przedłuża się - aż zaczyna być ciałem nuty. Spowiedź snuta sobie - przechodzi w song. Zdecydowanie można się zagubić w tak gęstych wersach i intymnej muzyce. W spokojnej zgodzie na bezradność tkwi coś czystego, tak właśnie smakuje „Ostatnia godzina”.
za: Paweł Głowacki, Dziennik Polski

Piotr „Kuba” Kubowicz – charyzmatyczny śpiewak i kompozytor o bujnym i skomplikowanym życiorysie. Mężczyzna z przeszłością. Z wykształcenia śpiewak operowy, z wyboru krakowianin i wiedeńczyk. Występował w Teatrze Muzycznym w Gdyni, otrzymał angaż w Wiedeńskiej Operze Kameralnej śpiewał też na brukach wiedeńskiej ulicy, w wojskowych zespołach estradowych, w Teatrze Ludowym w Krakowie. Od 1996 r. artysta Piwnicy Pod Baranami, ko której trafił jako ostatni przyjęty przez Piotra Skrzyneckiego. Tu pozostał, tu - po 30 ponad latach muzykowania totalnego: od chorału gregoriańskiego przez operę, operetkę, musical, rock, jazz eksperymentalny po muzykę współczesną - wrócił do swoich korzeni. Wydał solową płyta „Wyciszenia”, zawierająca utwory do tekstów wybornych poetów, od Ignacego Krasickiego po Czesława Miłosza.

„Geist” Teatr Kana

„Geist” to ostatnie przedstawienie, nad którym pracował Zygmunt Duczyński. Spektakl oparty jest na motywach dramatu „Adam Geist” Dei Loher - jednej z najważniejszych współczesnych dramatopisarek niemieckich (w tłumaczeniu Karoliny Bikont). Bohater sztuki – „zarażony” niechcianym grzechem - wędruje w poszukiwaniu własnej tożsamości, nieświadomie dokonując kolejnych zbrodni. Przedstawienie zadaje pytanie o nieprzewidywalność ludzkiego losu, o wiecznie narażone na „upadek” człowieczeństwo. Spektakl nie jest jednak utrzymany w mrocznej aurze - nieoczekiwane zwroty akcji wprowadzają paradoksalny komizm i atmosferę gorzkiego humoru.

Scenariusz i reżyseria: Zygmunt Duczyński, dokończony we współpracy z Arkadiuszem Buszko
Muzyka: Sławomir Skruszewicz (motyw świerszczy - Roland Alphonso)
Kompozycje pieśni: Krzysztof Seroczyński
Realizacja świateł: Tomasz Grygier

Podziękowania za pomoc i koncepcję wizualną dla Anny Anosowicz

Obsada: Adam Geist - Waldemar Nicek, Animula - Bibianna Chimiak, Dziewczyna - Marta Giers/Karolina Sabat, Erych, Strażak, Rodzina - Hubert Romanowski, Indianin, Bruno - Dariusz Mikuła, Poborowy, Strażak, Rodzina - Piotr Starzyński, Strażak, Rodzina - Karolina Sabat.

Teatr Kana istnieje od 1979 roku, założony został przez pasjonata teatru, reżysera Zygmunta Duczyńskiego, zmarłego trzy lata temu. Początkowo zespół działał jako teatr studencki, potem stopniowo uzyskiwał coraz większą dojrzałość artystyczną i samodzielność organizacyjną. Przełomowe dla istnienia teatru znaczenie miały dwa przedstawienia na podstawie twórczości Wieniedikta Jerofiejewa MOSKWA-PIETUSZKI (1989) i NOC (1993) - oba spektakle prezentowane były wielokrotnie na renomowanych światowych scenach, uzyskiwały znakomite recenzje. Teatr KANA kilkakrotnie gościł w Białymstoku podczas DSW.

Ośrodek Teatralny, Stowarzyszenie, Piwnica KANY realizują liczne działania o charakterze artystycznym, kulturotwórczym, edukacyjnym i badawczym. Rocznie jest to ponad 80 wydarzeń kulturalnych skierowanych do mieszkańców Szczecina i regionu. Buduje również międzynarodową sieć współpracy pomiędzy europejskimi ośrodkami sztuki. Tutaj powstają m.in.: Międzynarodowe Festiwale Teatralne (Spoiwa Kultury, OKNO), Projekty autorskie, np.: W poszukiwaniu tożsamości miejsca, Cpanie sztuki, theatreuniversity i wiele innych. Obecnie dyrektorem ośrodka jest Dariusz Mikuła.

http://www.kana.art.pl/

„Faust” - Teatr A Part

„Faust” jest widowiskiem teatralnym dotykającym kwestii kruchości ludzkiej egzystencji. Posługuje się językiem metafor i symboli. To trzecia część plenerowego tryptyku egzystencjalnego, kolejna po prezentowanych na poprzednich DSW: „Feminie” i „El Nino”. „Femina” była opowieścią o życiu jednej kobiety, „El Nino” - historią trudnej miłości w kontekście nieudanego macierzyństwa, natomiast „Faust” opowiada o dwoistości natury ludzkiej.

„Dwie dusze mieszkają we mnie w wiecznym sporze” za Goethe „Faust”

Przedstawienie jest osnute na micie, ale nie jest adaptacją znanych literackich pierwowzorów. Historia faustyczna oraz alchemiczny sztafaż stają się pretekstem do kreowania teatralnych obrazów dotyczących dualizmu natury ludzkiej, rozpostartej między potrzeby ciała i ducha, seksualne siły i pęd ku śmierci, potrzebę poznania i egzystencjalne zagubienie. Na poziomie opowieści to historia o kobiecie (Mefistofeles) i zadurzonym w niej mężczyźnie (Faust), rozdartym i zagubionym, zaplątanym w obsesyjną spiralę emocji i uczuć. Świat, w którym odbywa się spektakl to surrealistyczny sabat, rozgrywający się w głowie bohatera. „Nie ma innego piekła, piekło jest tutaj” za Marlowe „Doktor Faustus”

Pod względem formalnym spektakl zawiera wszystkie cechy stylu Teatru A PART, znane z wcześniejszych produkcji plenerowych teatru. W tym bezsłownym spektaklu zostają ponownie użyte surowe, metalowe konstrukcje, żywioły ognia i wody, obrazy obnażanego ludzkiego ciała jako medium sensów i znak transformacji oraz ekspresyjne, fizyczne aktorstwo.

W spektaklu występują: Natalia Kruszyna, Joanna Pyrcz, Monika Wachowicz, Maciej Dziaczko, Jakub Kabus, Cezary Kruszyna, Dariusz Piotrkowski, Marek Radwan, Lesław Witosz.

Stowarzyszenie Teatralne A Part jest niezależną organizacją teatralną, powstałą w 2004 roku w Katowicach, założoną i kierowaną przez Marcina Hericha, reżysera i organizatora przedsięwzięć teatralnych, wcześniej związanego m.in. z działalnością katowickiego Teatru Cogitatur. Teatr A PART jest grupą teatralną realizującą autorskie przedstawienia i widowiska. To niewerbalny teatr narracji wizualnej, metafory i symbolu, operujący szeroką gamą środków teatralnych i chwytów scenicznych. Twórców stowarzyszenia ustawicznie fascynuje „kobieta”, interesuje w przekazie teatralnym to, co zawarte w emocjach, popędach i tajemnicach egzystencji: imponderabilia.

http://www.apart.art.pl/

„Stadium” - spektakl teatru tańca inspirowany twórczością Magdaleny Abakanowicz.

Reżyseria i choreografia: Anna Żak
Scenografia: Anna Żak, Daria Dziedzic [koncepcja], Pormex [wykonanie]
Reżyseria świateł: Anna Żak
Współpraca techniczna, realizacja świateł: Grzegorz Polak
Muzyka: To Rococo Rot
Wizualizacje: Agnieszka Samonek, Agnieszka Wielgosz
Taniec/kreacja: Ewelina Drzał, Agnieszka Duda, Dominika Jarosz, Justyna Konstańczuk, Małgorzata Kwiecień, Beata Mysiak, Karolina Sularz, Dorota Świć-Kęcik oraz Daria Dziedzic
Kostiumy: Anna Żak [koncepcja], Pracownia Iwony Mazur [wykonanie]

Stadium to etap pracy choreograf Anny Żak i tancerzy GTWPL nad obszernym tematem twórczości Magdaleny Abakanowicz, a także własnych odczuć związanych z wielką bryłą w przestrzeni, realną lub nierealną, mającą charakter przytłaczającej i wszechogarniającej masy.

Pierwszy etap „stadium” posługuje się bardziej „tłumną formą” i rodzącym się, progresywnym kształtem. To dopiero wstęp do indywidualizacji, do znalezienia lub odzyskania tożsamości… być może nigdy niemożliwej… być może zawsze obecnej. Pierwszej interpretacji towarzyszy lęk przed tym co „tłumne”, potężne, nieuniknione i tajemnicze, co wyziera z kątów podświadomości.

Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej założona została przez Hannę Strzemiecką w 1993r. Od 2005r. kierownikiem artystycznym, pedagogiem i choreografem jest wieloletnia jej tancerka Anna Żak. Grupa wypracowała obecnie doskonały, równy i zdyscyplinowany zespół, a jego główną cechą jest kreatywność oraz otwartość i innowacja w obszarze działań artystycznych. GTWPL tańczy na wielu festiwalach w Polsce (gościła także na DSW) i zagranicą.

www.gtw.pollub.pl

Magdalena Abakanowicz - rzeźbiarka, laureatka licznych nagród; miała ponad 100 wystaw na całym świecie. Specjalizuje się w tworzeniu dużych, tłumnych, figuralnych kompozycji przestrzennych w oparciu o tkaninę oraz materiały takie jak kamień, drewno i brąz.

Studium Teatralne Piotra Borowskiego.

„Król Kier znów na wylocie” na motywach powieści Hanny Krall.

Adaptacja sceniczna: Studium Teatralne
Zespół: Piotr Aleksandrowicz, Gianna Benvenuto, Piotr Borowski, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla
Scenografia: Marta Białoborska
Kostiumy i projekt plakatu: Agata Nowicka
Muzyka oparta na kompozycjach Johna Zorna

Głównym wątkiem spektaklu jest historia młodej Żydówki, która podczas II wojny światowej, po ucieczce z getta udaje Polkę i Niemkę, by w ten sposób odnaleźć swojego męża i uwolnić go z obozu koncentracyjnego. Liczy się tylko ten, komu pragnie pomóc i w tym celu gotowa jest zrobić wszystko! Wydaje się, że przestaje obowiązywać ją moralność, że w obliczu sytuacji przerastających ludzką wyobraźnię, konwencjonalne wartości stają się czymś abstrakcyjnym. Dramat nie jest ilustracją mitu ofiary, to opowieść o ponadczasowej mocy ludzkiego oddania w miłości.

Dziś, kiedy żyjemy w komfortowych warunkach, nagminnie narzekając na teraźniejszość, gdzie coraz mocniejsze są objawy nietolerancji, ten spektakl przypomni o względności ludzkich ocen i przekonań.

Studium Teatralne

Niezależna grupa teatralna, która w swojej pracy twórczo odnosi się do największych dokonań polskiej awangardy - teatru Jerzego Grotowskiego. Została założona w 1996 roku przez Piotra Borowskiego. Silna ekspresja aktorska oraz ruch sceniczny na pograniczu tańca nowoczesnego to znak rozpoznawczy S/T. Pierwsza premiera teatru S/T to spektakl „Miasto” – prezentowany w Białymstoku podczas DSW w 1997 r.

Piotr Borowski od połowy lat 70. współpracował z Jerzym Grotowskim we wrocławskim Teatrze Laboratorium, potem był również aktorem i muzykiem w grupie teatralnej Gardzienice prowadzonej przez Włodzimierza Staniewskiego, a w latach 80. i 90. pracował w Ośrodku Jerzego Grotowskiego -Workcenter of Jerzy Grotowski we włoskiej Pontederze. Piotr Borowski gościł podczas DSW w 2007 r. prezentując projekt filmowy „Koniec Pieśni”.

http://www.studiumteatralne.pl

"Mill/Maslow" – Teatr Komuna Otwock

Komuna Otwock przez ostatnie kilka lat zajmowała się źródłami niepowodzeń programów naprawy społecznej. Teraz, w opozycji do wniosków wysnutych w trzech poprzednich spektaklach, zamierza wskazać możliwe optymistyczne drogi i rozwiązania. Bohaterem najnowszego spektaklu jest filozof John Stuart Mill – „święty racjonalizmu”. Dobry człowiek, uczciwy polityk, bezkompromisowy liberał, a jednocześnie owoc eksperymentu wychowawczego swego ojca Jamesa. Jego postaci przeciwstawiona jest „piramida potrzeb”, stworzona przez amerykańskiego psychologa Abrahama Maslowa. W ten sposób stawiane jest pytania: Czym jest szczęście, które ścigamy? Czy naprawdę można wypracować zbiorową definicję bycia szczęśliwym?
W podsumowaniu sezonu 2008 r. w miesięczniku TEATR Łukasz Drewniak ocenił: Najlepszy spektakl teatru alternatywnego.

Muzykę live grają kompozytorzy: Julia Kubica i Bartek Rączkowski.

Teatr Komuna Otwock. Niezależna grupa społeczno-artystyczna założona w 1989, obecnie bodaj najbardziej radykalny zespół polskiego teatralnego off-u. Teatr występuje na najważniejszych festiwalach undergroudowych. Twórcy wywodzą się z ruchu alternatywnego. W swojej działalności grupa odwołuje się do tradycji ruchów kontestatorskich XIX-wiecznego anarchizmu i nawiązuje do idei społecznego zaangażowania, ekologii i feminizmu. Członkowie grupy są organizatorami happeningów i akcji plenerowych, organizują odczyty i wykłady o tematyce społecznej. Współpracują również z Amnesty International. W Komunie Otwock działa około 20 osób.

„Krwawe wesele, czyli muzyczna opowieść o cygańskim sercu”

Teatr Łaźnia Nowa, Kraków

Magiczny, pełen emocji i poetycki spektakl na motywach dramatu F. G. Lorci. Historia zawiłej miłości, która doprowadziła do tragedii. Na oczach widzów toczy się walka dwóch światów - natury i cywilizacji, pojedynek dwóch kultur - Romów i gadziów. Intrygująca scenografia w ptasiej konwencji tworzy niesamowitą atmosferę bajkowego lasu, w który, ludzie-ptaki odgrywają tragiczny rytuał miłości i śmierci. Baśniowym tonom hiszpańskiej poezji dodaje prawdziwości i ekspresji muzyka live wykonywana przez nowohuckich Romów.

Scenariusz i reżyseria: Bartosz Szydłowski
Scenografia i inscenizacja: Małgorzata Szydłowska
Oryginalna muzyka cygańska grana na żywo: Dawid Pietrzak – śpiewak i zespół Kałe Jakha (Czarne Oczy) Zenona Bołdyzera w składzie: Franciszek Gabor, Zbigniew Gabor, Vasyle Ghiocel, Stefan Ghiocel
Aranżacja muzyczna, kompozycje i efekty dźwiękowe: Andrzej Bonarek
Animacja komputerowa: Dawid Kozłowski
Występują: Alicja Bienicewicz/Ziuta Zającówna, Kalina Hlimi-Pawlukiewicz, Mateusz Janicki, Dawid Pietrzak, Tomasz Radawiec, Tomasz Sobczak, Edyta Torhan, Edward Wnuk

Łaźnia Nowa w Nowej Hucie to teatr który dba o higienę myślenia. Istnieje od roku 2005, ale jego początki sięgają 1996 roku, kiedy to Bartosz Szydłowski, wówczas student Reżyserii krakowskiej akademii teatralnej założył Stowarzyszenie Łaźnia Nowa. Dziś to już legendarne miejsce. Oddalone od centrum, znalazło dom w halach dawnych warsztatów szkolnych, w których przysposabiano do zawodu młodych pracowników pobliskiego Kombinatu Metalurgicznego. Jest „żywym” centrum kultury: realizuje spektakle teatralne, widowiska, gościnnie pokazywane są tu najważniejsze spektakle z Polski, odbywają się koncerty clubbingowe, spotkania, pokazy filmów, dyskusje oraz festiwale – Boska Komedia, Genius Loci, Transpozycje, Wyspiański Wyzwala.

www.laznianowa.pl